Nieistniejący szpital
Dodane przez admin dnia Maj 01 2012 18:00:00
W maju 1497 roku do Gniezna przybył prymas Fryderyk Jagiellończyk, arcybiskup gnieźnieński, syn króla Kazimierza IV Jagiellończyka. Duchowny uczestniczył tutaj między innymi w uroczystościach Bożego Ciała.
Treść rozszerzona
Wizyta w stolicy metropolitalnej zaowocowała decyzją o restauracji archikatedry, na którą Fryderyk przeznaczył również część własnych środków.

Jak podaje ks. J. Korytkowski, w 2 tomie swej monumentalnej pracy o arcybiskupach gnieźnieńskich: „Na dniu 26 maja tegoż [1497] roku [prymas Fryderyk Jagiellończyk] erygował kanonicznie na prośby Władysława Głembockiego, kanonika gnieźnieńskiego, mistrza dekretów, prepozyturę szpitala gnieźnieńskiego [pod wezwaniem św. Anny], przy moście położonego (ad pontem), opatrzywszy ją w odpowiednie uposażenie”.

Nowy przytułek był przeznaczony dla niezamożnych uczniów, duchowieństwa w podeszłym wieku oraz „sług pańskich”.

Warto dodać, że poza omawianą placówką, prymas Fryderyk Jagiellończyk powołał do istnienia lub uposażył między innymi kilka szpitali (w Łowiczu, Łasku i Piątku) oraz kolegiatę Wszystkich Świętych w Krakowie.

Gnieźnieński szpital pod wezwaniem św. Anny znajdował się za Bramą Poznańską (prowadzącą do średniowiecznego miasta lokacyjnego na Wzgórzu Panieńskim), w pobliżu katedry, przy moście przerzuconym nad przepływającym tutaj niegdyś strumieniem.

Prezentowany przytułek spłonął w 1613 roku oraz ponownie, po odbudowie, w 1760 roku. Ostatecznie kościółek św. Anny został rozebrany po wielkim pożarze, który spustoszył Gniezno w końcu maja 1819 roku. Wprawdzie ogień nie uszkodził budynku, jednak obiekt przeszkadzał nowej koncepcji rozplanowania przestrzennego miasta.

Michał Muraszko